Oznakowanie CE - czym jest, a czym nie jest?

31 lipca 2007 | Wyświetlenia: 2925

Swobodny przepływ towarów i materiałów pomiędzy krajami członkowskimi UE jest podstawowym celem współpracy gospodarczej. Barierami, które tę współpracę mogłyby utrudnić są różne wymagania techniczne dla wyrobów i materiałów w każdym z krajów członkowskich. Aby zlikwidować tę niedogodność w swobodnej wymianie towarów, dzięki stosownym dyrektywom UE nakłada na państwa członkowskie obowiązek wydania własnych przepisów krajowych, które będą miały za zadanie wprowadzić w ściśle określonym czasie owe dyrektywy.

Po 1985 roku na terenie UE wprowadzono tak zwane „Nowe Podejście” w celu zharmonizowania przepisów technicznych, które ułatwia i przyśpiesza ujednolicenie różnych krajowych uregulowań w dziedzinie zapewnienia bezpieczeństwa towarów przemysłowych. Dyrektywy „Nowego Podejścia” zawierają tylko zasadnicze wymagania związane z bezpieczeństwem, zdrowiem, ochroną konsumenta i ekologią. Pozostałe szczegóły techniczne zawarte są w odpowiednich, zharmonizowanych Normach Europejskich (hEN). Każda z dyrektyw „Nowego Podejścia” nakłada obowiązek umieszczenia na podlegających jej wyrobach oznakowania CE Dyrektywa „Nowego Podejścia” obowiązuje 27 państw członkowskich oraz Norwegię, Islandię i Lichtensztain. Klauzula swobodnego przepływu towaru mówi, że państwa członkowskie nie mogą zabronić wprowadzenia na swój rynek towarów spełniających wymagania oznaczenia CE, chyba, że dany kraj uzna wyrób za niebezpieczny - wówczas wszczyna się jednak stosowne postępowanie wyjaśniające.

Konsument kupując w dowolnym obszarze państw UE wyrób oznakowany CE, zyskuje pewność, że można go bezpiecznie i bezproblemowo użytkować w swoim kraju. Jednym słowem CE oznacza, że wyrób jest zgodny z Europejskimi Normami Technicznymi określanymi jako zharmonizowane Normy Europejskie (hEN).

Warto również wiedzieć, że oznakowanie CE nie jest:

oznakowaniem pochodzenia produktu,
znakiem jakości w tradycyjnym rozumieniu,
związane z jakąkolwiek z charakterystyk (czy funkcji) wyrobu spoza wymagań zasadniczych, tj. nie dotyczy koloru, wyglądu itp.
licencją pozwalającą na używanie produktu do wszystkich znanych zastosowań na terenie państw członkowskich.

Dlaczego oznakowanie CE, a nie znak CE? Użycie tego wyrażenia ma swoje źródło w historii dyrektyw Nowego Podejścia i w zróżnicowaniach wyrażeń w tekstach oryginalnych. Do 1993 roku w dyrektywach Nowego Podejścia było stosowane wyrażenie znak CE (ang. CE mark). Forma graficzna tego znaku była określana indywidualnie w poszczególnych dyrektywach, bądź też nie była określana w ogóle. Dopiero Decyzja 93/465/EWG wprowadziła nową ujednoliconą formę graficzną tego znaku i jasno określiła jego rolę.

Zmiana sformułowania znak CE na oznakowanie CE (ang. CE marking) została zainicjowana przez Parlament Europejski. Intencją wnioskodawców było wyraźne rozróżnienie pomiędzy wieloma istniejącymi znakami certyfikacji, a europejskim symbolem zgodności z dyrektywami Nowego Podejścia, czyli oznakowaniem CE. Inicjatywa została przyjęta, a przesłanki towarzyszące jej zgłoszeniu są nadal aktualne, bowiem różnice między znakami certyfikacji a oznakowaniem CE w wielu przypadkach nadal nie są właściwie rozumiane. Rozróżnienie to dotyczy np. znaku "B", który jest właśnie znakiem obowiązkowej certyfikacji. Odpowiednie zmiany wprowadzone zostały we wszystkich istniejących dyrektywach Nowego Podejścia.

więcej: